دیشب خبری را خواندم که در عین تعجب, تاسف فراوانم را برانگیخت. این ناراحتی به حدی بود که تقریبا تا صبح به خود پیچیدم و نتوانستم درست بخوابم. اینکه در طول سالیان سال در هیات های عزاداری حضرت سیدالشهدا بشینی و ببینی که برخی مداحان صرفا برای به قول خودشان گریه گرفتن از مردم, آسمان و ریسمان حادثه کربلا را به هم بدوزند و هزارتا جفنگ و خرافه را به اسم روضه سیدالشهدا و حضرت عباس علیهما السلام به خورد مردم بدهند که فقط (!!!!) آنها را به ثواب عزاداری آن حضرت برسانند, آنقدر تاسف آور بوده و هست که برخی, از جمله شخص اینجانب را از برخی هیات ها دور کرده و جرئت نزدیک شدن به آنها را هم نداشته باشیم.

در زمان هایی که جدال های سیاسی اوج می گیرد و جناح ها و افراد مختلف منتسب به گروه ها و نحله های سیاسی در کارزارهای سیاسی به نبرد می پردازند, و بخصوص وقتی به صحبت ها و شعارهای آنان توجه می کنی, از خود می پرسی که : خوب که چی؟ حالا فلان آقا به فلان پست رسید یا نرسید, مگر چه اهمیتی دارد؟ آیا ارزش آن را دارد که ما همه اعتقادات و مراممان را صرف رسیدن به مقامات گذرای دنیای کنونی نموده و همه توان و هم و غم خود را برای آن مصروف داریم؟

در اثنای بررسی جواب های ممکن برای این سئوال, به ناگاه ممکن است در نزد سئوال کننده موضوع ارتباط بین دین و سیاست مطرح گردد. موضوعی که در سالیان اخیر, و بخصوص در دوران اصلاحات و سازندگی در خصوص آن در سطح عمومی جامعه بحث های زیادی شد. آنچه که در ادامه می آید, تحلیل و برداشتی از این موضوع در منظرهای مختلف می باشد.